Professional

Yesterday I found myself adding yet another skill to my growing repertoire. I played the washboard. In a restaurant. With a band. For money. Although I would not say I was completely happy with my performance, we did get compliments and thank you's from several diners. And my husband assures me they don't have to say thank you to the band, and often don't. As a weekly part of a band in the same restaurant, he can know. So I must assume that either yesterday's customers were extremely nice and polite (but insincere), or that they were pleased with our performance, however unlikely that may seem to me. At least I apparently didn't, by my mishandling the washboard, kill the show. The nanowrimo project encourages one to ignore one's inner editor (only for the month, only for the first rough draft). I have not only an inner editor, but also an inner music critic, an inner washboard playing critic, an inner mistruster of people and more. Quite crowded inside, yes. And the worst is when one of them says: here you got a compliment but you know just as well as anybody that that person only wanted to be nice and give you a good feeling. In reality however, your guiding/washboard playing/performance/blog/dress/hair/etc. wasn't that good. I am mean to myself like that. Even if I never say: it was really bad. No, it just wasn't good enough. It was a try, but I didn't try hard enough. I did my best but I should have done better.
But this time I'm going to ignore my inner chorus. I am a professional washboard player!

May the best language win...!

Het leven in Drietalenland is weliswaar niet saai, maar het heeft zo zijn nadelen. Al voelt men zich thuis, men is er nooit zo thuis als iemand die in Geboortetaal woont. Zou het echt zo zijn dat Geboortetaal de beste plaats is om te wonen? Ook als men al de helft van zijn leven in Tweedetaal woont en Derdetaal de laatste paar jaar bijna even frequent bezocht wordt als Tweedetaal?
Hier zit ik te twijfelen over in welke taal te schrijven, terwijl ik er 50.000 woorden in moet schrijven. Dat is verfijnde procrastinatie. Ik ben er zeker van dat ik in elk van de drie talen KAN schrijven. Dus de vraag is meer: voor wie wil ik schrijven. Wie wil ik dat het kan lezen?
Alle verheven gedachten moeten nu even worden uitgeschakeld, ben ik bang. Ja, ik wil en kan in Hebreeuws schrijven. En als Zionistisch getint persoon zie ik jaloers het voorbeeld van Rachel de dichteres, die vrijwel meteen na aankomst in Eretz Israel in het Hebreeuws begon te dichten, niet haar moederstaal en niet een taal die zij al voor 100% onder de knie had. De oude slogan "alleen Hebreeuws" spreekt mij aan. Maar de meeste mensen die ik ken zullen dat niet kunnen lezen. En ik heb weinig hoop dat de mensen die mij wel kunnen lezen in het Hebreeuws erg onder de indruk zullen zijn van mijn kunnen in die taal. Dus.... misschien een volgende keer.
Ja, ik wil en ik kan in het Nederlands schrijven. Veel mensen die mij dierbaar zijn zullen dat kunnen lezen. Maar veel andere mensen die mij dierbaar zijn zullen dat niet kunnen doen...
Dus, helaas. Ik buig me voor de wereldtaal. Ik onderwerp me aan het recht van de sterkste. Ik schrijf in het Engels....